Stand van zaken.

Afgelopen vrijdag werd er bij mij hersentumoren geconstateerd, waarvan verwacht wordt, dat ik daar niet van genees. Hierdoor ben ik genoodzaakt al mijn activiteiten in alle parochies te staken. Dit doe ik met pijn in mijn hart. 

De komende tijd zal het duidelijk worden hoeveel tijd ik nog heb en hoe. De onderzoeken gaan deze week verder en er zal een plan komen van hoe of wat verder.

Ik vraag u voor mij te bidden om kracht dit te dragen.

Gerard Remmers

0651553475

Koraal 162

1703DX Heerhugowaard

U kunt mij een sms, whatsapp of een mail sturen, telefoon liever niet.

U heeft het bericht van pater Gerard gelezen, dat betekent in onze parochies een heel groot gemis. Wij wensen hem veel kracht toe om dit te dragen.

U kunt altijd een kaartje naar hem sturen naar het bovenstaande adres.

Het met onmiddellijke neerleggen van zijn werkzaamheden heeft voor de parochies ook gevolgen. De vieringen waar hij in zou voorgaan, daarvoor moet een vervangen gezocht worden of komen te vervallen. Wij, als pastores team van de regio Schagen zullen proberen dit zo goed mogelijk op te lossen. U kent het beste de websites en de dorpsbladen in de gaten houden voor de mogelijke veranderingen.

Namens het pastores team regio Schagen Toon Jorink, diaken

Uitnodiging voor het Rozenhoedje bidden in de Kloosterkerk op zaterdag 4 februari...

Ter gelegenheid van Maria Lichtmis bidden we het Rozenhoedje.

Maria Lichtmis 

Maria Lichtmis valt precies midden in de winter. Het is o.a. het feest van het steeds sterker wordende licht. Op 2 februari, 40 dagen na het Kerstfeest is het feest van Maria Lichtmis.

Om ons te herinneren aan de eerste tempelgang van Maria. Zij brengt Jezus naar de tempel om hem te laten zien. Vroeger in de katholieke kerk heette dat de ‘Kerkgang’. Dit was de eerste gang na de bevalling van een moeder naar de kerk. De vrouw ontving na de geboorte van haar kindje dan de ‘Moederzegen’. De priester, in het wit gekleed en met een stola om, wachtte haar bij de kerkdeur op en begeleidde haar naar het Maria-altaar. Bij dat altaar vonden de zegening van de kraammoeder                                                                                                                                             en de dankzegging voor de geboorte van het kindje plaats. Ook werden vroeger in de katholieke kerk de kaarsen gewijd die gedurende het jaar gebruikt werden. In het verhaal dat hoort bij Maria Lichtmis wordt Jezus herkend als het ‘Licht dat zichtbaar wordt’. Het licht van de kaarsen en het toenemende licht buiten verwijzen beiden naar dat Licht

We bevinden ons nu halverwege de winter. We verlangen naar het voorjaar, naar het leven dat opnieuw ontspruit. Het is een tijd van wachten….. De lente is er wel en niet. Er zijn enkele tekenen van een komende lente, maar de lente is nog vooral een belofte. Niet kunnen zien en toch weten.

Het is nog koud en het land nog kaal, maar de eerste lentegeluiden komen. Als we stil zijn en luisteren, horen we de vogels. Voorzichtig zingen zij hun voorjaarslied, lammetjes worden geboren, sneeuwklokjes gaan bloeien. Ook dat vieren we op Maria Lichtmis.

Sneeuwklokjes, het zijn de witte bloementjes die horen bij Maria Lichtmis. Daarom symboliseert dit bloemetje ook de zuiverheid. Die op het feest van Maria Lichtmis gevierd wordt. Sneeuwklokjes bloeien rond 2 februari en zijn een eerste teken van de komende lente. Ze bloeien zelfs in de sneeuw. Daarom symboliseert dit bloemetje hoop en moed in barre omstandigheden. Zeker in deze onzekere tijd van volhouden en solidair doorgaan. Een sneeuwklokjes verhaal toegeschreven aan Maria in onzekere tijden.

Toen Adam en Eva het paradijs moesten verlaten begon het heftig te sneeuwen. Eva werd wanhopig. Het zicht waren zij volledig kwijt. Plotseling stond er een engel voor haar en in haar hand veranderde een sneeuwvlok in een klein wit, bloempje dat op een klokje leek. De engel zei:” Kijk goed, Eva, naar dit bloempje. Er komen betere tijden. Het luidt de winter uit. De kleine groene randjes langs de bloemen zijn een hoopvol teken dat nieuw leven op komst is. Dieper in het bloempje is een gouden hart verscholen. Het warme geel houdt de herinnering levend aan de zon, aan het Licht van de Barmhartige, dat ook jullie hoopvol zal verlichten. Het sneeuwklokje werd een symbool van hoop!

Bidden kan rust geven. Bij vreugde en verdriet, zeker in deze onzekere tijd!  Daarom is er op de 1e zaterdag in februari weer gelegenheid om in alle rust samen het Rozenhoedje te bidden. Een half uurtje bidden, luisteren naar muziek, gebed en stilte rond Maria. Er is gelegenheid om een kaarsje op te steken. Ieder heeft zijn of haar eigen intenties.

 9.45 uur is de kerk open. 10.00 uur bidden we het Rozenhoedje. Weet u van harte welkom. We hopen dat u, dat jij ook komt. Na afloop is er weer een heerlijk kopje koffie! Samen koffie drinken is een waardevolle afsluiting.

Tot ziens op 4 februari in de Kloosterkerk.

Hartelijke groetjes, Hans van Eck en Annemiek Wijnker Hoedjes.

Afscheid van Jan van der Hulst

Foto Carla Haring

Afgelopen zondag 22 januari mochten we een bijzondere Eucharistieviering meemaken in onze Kloosterkerk. Tijdens deze viering stonden we stil bij het vertrek van onze organist Jan van der Hulst. Samen met zijn dochter Joke op  dwarsfluit, speelde Jan een aantal mooie klassieke muziekstukken van Bach tot Händel. Het gemengd koor St. Caecilia zong de Pastoral messe en het Panis Angelicus van César Franck. Het klonk allemaal heel mooi. Hoewel de verwarming het liet afweten en gezongen werd met wolkjes werd het toch nog een warm samenzijn. Pater Gerard Remmers en Peter Koopman spraken mooie woorden van dank voor zijn jarenlange belangeloze inzet voor ons bijzondere orgel, als organist tijdens de vieringen met volkszang, voor de 60+ groep en als hulp bij de onderhoudsgroep begraafplaats. Een vanzelfsprekend 'ja hoor, dat doe ik wel even' was vaak zijn antwoord op een vraag om hulp. Met 'U zij de Glorie' en Jan nog een maal vol op het orgel waren we aan het eind gekomen van de viering. Jan en Joke mochten een luid applaus in ontvangst nemen.

Met een kopje koffie en thee konden we nog even  napraten en onze handen warmen aan de kopjes.

(tekst Hans van Eck)

Foto Carla Haring

Foto Vera van Eck

Foto Vera van Eck

Zaterdag 7 januari, Rozenhoedje bidden in de Kloosterkerk

 

Op de 1^e zaterdag van de maand op 7 januari 2023 is er weer Rozenhoedje bidden in de Kloosterkerk te Nieuwe Niedorp. 

Aanvang 10:00 uur.

Deze week is het de week van Drie Koningen. Op deze dag vieren we het bezoek  van de drie koningen uit het Oosten aan  Jezus in een stal. De drie wijzen gingen op pad, omdat ze een wonderlijke ster aan de hemel zagen staan die hen uiteindelijk de weg naar Bethlehem wees. Het was een bijzondere ster die symbool staat voor het licht in de duisternis, maar vooral ook voor hoop! Voor overwinning van het goede op het kwaad. De drie wijzen vertegenwoordigen ieder een werelddeel. Balthasar kwam uit Azie, Melchior uit Europa en Caspar uit Afrika.

Tijdens het Rozenhoedje bidden zullen we stilstaan bij die bijzondere ster. Zo ook bij Maria. Maria is helemaal mens en daardoor heel herkenbaar en troostvol voor ons. Zo is ze een voorbeeld voor velen. Maria heeft een bijzondere betekenis voor mensen. Haar persoonlijke kwaliteiten waaronder die van een luisterend oor is voor mensen belangrijk. Maria wordt gezien als iemand van ons. Zij wordt ook wel de moeder der moeders genoemd. Want Maria bewaart de woorden in haar hart. 

Bidden kan rust geven. Bij vreugde en verdriet, zeker in deze onzekere tijd! Daarom is er op de 1e zaterdag in januari weer gelegenheid om in alle rust samen het Rozenhoedje te bidden. Een half uurtje bidden, luisteren naar muziek, gebed en stilte rond Maria. Er is gelegenheid om een kaarsje op te steken. Ieder heeft zijn of haar eigen intenties. 

9.45 uur is de kerk open. Weet u van harte welkom. We hopen dat u, dat jij ook komt. Na afloop staan de stoelen klaar en is er weer een heerlijk kopje koffie! Samen koffie drinken is een waardevolle afsluiting van ons Maria uurtje.

Tot ziens op zaterdag 7 januari in de Kloosterkerk.

Hartelijke groetjes, 

Hans van Eck en Annemiek Wijnker Hoedjes.

Een korte terugblik ....

Voor de Kerstmis was de grote vraag "hoe zal het gaan dit jaar". Een paar jaar geen gewone vieringen met Kerstmis in de kerk. Weten mensen de weg nog wel te vinden? Er hebben al zoveel mensen afgehaakt. Ik ben in heel wat vieringen mogen voorgaan met de Kerstdagen en ik vond het elke keer weer een feest. Goed Bezette vieringen, koren die hun uiterste best deden om er wat moois van te maken, kerken die er schitterend uitzagen. Het was weer genieten als vanouds. Maar het allerbelangrijkste misschien was wel de fijne sfeer die overal in de kerken voelbaar was. En of het nu de intieme viering van vijf uur in de ochtend was of de uitbundige viering op Tweede Kerstdag in De Noord, het was overal feest. Wat ik ook erg fijn vond was dat op Tweede Kerstdag al onze kerken weer open waren. Ik heb ze alle vijf bezocht om overal nog eens te kunnen genieten van de kerststallen en de overige versiering. In elke kerk waren gastvrouwen en of gastheren aanwezig die je begroetten met iets te drinken of een kerstkransje Je voelde je op zo'n manier echt heel erg welkom in de kerk. Fijn dat er zoveel mensen zich hiervoor hebben ingezet.

Op het moment dat ik dit schrijf is het oudjaar. Niemand weet gelukkig wat het nieuwe jaar ons zal brengen. Er gaan zeker veranderingen komen, ook in ons parochieverband, alleen heb ik nog geen enkel idee van welke kant het uit zal gaan. Het bisdom heeft daar het laatste woord in. Het belangrijkste vind ik dat we gaan proberen onze geloofsgemeenschappen zo goed mogelijk in stand  te houden. De lokale gemeenschappen zijn de bouwstenen van de kerk. Tijdens de Kerstdagen hebben we ons weer van onze beste kant laten zien. En of het nu de Kerstwandeltocht in Waarland was of het openstellen van de kerk op Tweede Kerstdag in 't Veld of in De Noord of in  't Kruis of in Nieuwe Niedorp of Waarland, altijd waren er mensen uit de parochies aanwezig. We hebben ons als geloofsgemeenschappen van onze beste kan laten zien. Moge dit een inspiratie zijn voor het komende jaar. 

pastor Gerard Remmers, kapucijn.

Silvesteravond

Het is niet altijd even eenvoudig om een heilige goed te kunnen plaatsen. Neem nu eens een paus Silvester, de hekkensluiter van het jaar. We mogen aannemen dat hij een van de grote heiligen van zijn tijd is geweest. De overleveringen helpen ons wat dat betreft niet echt verder.

Het geboortejaar van Silvester is ons onbekend. Zijn vader was waarschijnlijk een Romein Rufinus geheten die gehuwd was met Justina. Vader Rufinus sterft als Silvester nog een kleine jongen is zodat de opvoeding geheel op de schouders van Justina komt liggen. Zodra de jongen wat ouder is stelt zij hem onder de hoede van de priester Caritus. De heilige levenswandel van zijn leermeester brengt ook Silvester tot het priesterschap. De jonge priester werkt in een kleine parochie in Rome. Zijn bijzondere ijver en faam snelt hem dusdanig vooruit dat wanneer paus Marcellinus in januari 314 overlijdt, Silvester tot bisschop van Rome wordt gekozen.

Terugkijkend naar het verleden gaat de nieuwe paus een glorievolle tijd tegemoet. Met Constantijn als keizer hebben de christenen voor het eerst sinds tijden geen vervolgingen meer te vrezen. Maar Silvester heeft daarmee wel een probleem er bij. De keizer mag tussen de bedrijven door zich graag ook met de kerkelijke zaken bemoeien.

Uit deze periode zijn een aantal legenden overgeleverd die echter aantoonbaar een loopje nemen met de waarheid. Zo zou keizer Constantijn aan melaatsheid geleden hebben. Een van zijn frisse doctoren had hem geadviseerd een bad te nemen in het bloed van kinderen. In een droom zouden de heiligen Petrus en Paulus hem gezegd hebben dat hij zou genezen door zich door de paus te laten dopen. Constantijn die er wel vanaf wilde, zou dat dan ook gedaan hebben en inderdaad zijn genezen. Een ontroerend verhaal ware het niet dat Constantijn zich pas op zijn sterfbed liet dopen toen Silvester hem allang was voor gegaan naar het eeuwige vaderhuis. Wel staat het vast dat Silvester de moeder van Constantijn heeft gedoopt, de heilige Helena.

Silvester krijgt in zijn pontificaat de hulp van Constantijn om de meest imposante kerken van de geschiedenis te bouwen zoals de Sint-Pieter, de Sint-Paulus-buiten-de-muren en de Sint-Jan-van-Lateranen.

Wanneer het Arianisme, dat de godheid van Christus in twijfel trekt, een steeds grotere bedreiging voor de Kerk vormt, roept Silvester - of was het Constantijn? - in 325 het Concilie van Nicea bijeen. Zelf zal hij hier niet aanwezig zijn, maar wordt vertegenwoordigd door enige getrouwen. Het concilie veroordeelt de leer van Arius en in de geloofsbelijdenis wordt het geloof in Jezus als Zoon van God vastgelegd. God uit God, licht uit licht, ware God uit ware God… Paus Silvester overlijdt na een pontificaat van 21 jaar op 31 december 354.

Ter afsluiting van dit kalenderjaar de legende van 'Silvesterabend'. Paus Silvester, niet voor een kleintje vervaard, neemt in 317 een draak gevangen. De voorspelling wil dat het beest op 1 januari van het jaar 1000 zal ontsnappen en alles en iedereen op zijn weg verslinden.

Wanneer in het jaar 999 Gregorius V overlijdt en de nieuwe paus als naam Silvester II kiest, bonst menig angstig hart. 1 januari 1000 verloopt tot ieders vreugde draakloos, maar 31 december zal de geschiedenis ingaan als Silvesteravond.

(dagelijksevangelie.org)

Een franciscaans kerstverhaal

In Greccio woonde een zekere Johannes, een man van goede naam en faam. Franciscus had een bijzondere genegenheid voor hem. Ongeveer twee weken voor kerst liet Franciscus hem bij zich komen en zei: "Als je wilt dat we dit jaar in Greccio Kerstmis vieren, tref dan vlug voorbereidingen en doe precies wat ik je vraag. Ik wil de herinnering oproepen aan het kind dat in Bethlehem geboren is, en zo goed mogelijk met eigen ogen de behoeftige omstandigheden zien waaronder het toen te lijden had. Ik wil zien hoe het daar in een kribbe op stro lag tussen een os en een ezel."

Johannes trof alle voorbereidingen die Franciscus hem had opgedragen. De dag kwam naderbij. Uit tal van plaatsen waren broeders uitgenodigd. De mensen uit de streek zorgden voor fakkels en kaarsen om licht te brengen in de nacht waarin het licht der wereld geboren was. Ten slotte kwam ook Franciscus. Hij zag met vreugde dat voor alles gezorgd was. Men was een kribbe aan het maken en deed er stro in. Os en ezel werden erbij gezet. Hier eerde men de eenvoud. Greccio was een nieuw Bethlehem.

De nacht was helder als de dag, een verrukking voor mens en dier. De mannen en de vrouwen kwamen opgetogen van vreugde bij het zien van de ongehoord nieuwe manier waarop dit geheim werd gevierd. Het bos weergalmde van de stemmen en de rotsen kaatsten het geluid terug. De nacht was van juichen en jubelen vervuld. Franciscus stond voor de kribbe, zuchtend van medelijden, maar ook doorgloeid van wonderlijke blijheid. 

Bron: Gerard Pieter Freeman, 2017. Umbrië, in de voetsporen van Franciscus. Valkhof Pers. p144-145.