Silvesteravond

Het is niet altijd even eenvoudig om een heilige goed te kunnen plaatsen. Neem nu eens een paus Silvester, de hekkensluiter van het jaar. We mogen aannemen dat hij een van de grote heiligen van zijn tijd is geweest. De overleveringen helpen ons wat dat betreft niet echt verder.

Het geboortejaar van Silvester is ons onbekend. Zijn vader was waarschijnlijk een Romein Rufinus geheten die gehuwd was met Justina. Vader Rufinus sterft als Silvester nog een kleine jongen is zodat de opvoeding geheel op de schouders van Justina komt liggen. Zodra de jongen wat ouder is stelt zij hem onder de hoede van de priester Caritus. De heilige levenswandel van zijn leermeester brengt ook Silvester tot het priesterschap. De jonge priester werkt in een kleine parochie in Rome. Zijn bijzondere ijver en faam snelt hem dusdanig vooruit dat wanneer paus Marcellinus in januari 314 overlijdt, Silvester tot bisschop van Rome wordt gekozen.

Terugkijkend naar het verleden gaat de nieuwe paus een glorievolle tijd tegemoet. Met Constantijn als keizer hebben de christenen voor het eerst sinds tijden geen vervolgingen meer te vrezen. Maar Silvester heeft daarmee wel een probleem er bij. De keizer mag tussen de bedrijven door zich graag ook met de kerkelijke zaken bemoeien.

Uit deze periode zijn een aantal legenden overgeleverd die echter aantoonbaar een loopje nemen met de waarheid. Zo zou keizer Constantijn aan melaatsheid geleden hebben. Een van zijn frisse doctoren had hem geadviseerd een bad te nemen in het bloed van kinderen. In een droom zouden de heiligen Petrus en Paulus hem gezegd hebben dat hij zou genezen door zich door de paus te laten dopen. Constantijn die er wel vanaf wilde, zou dat dan ook gedaan hebben en inderdaad zijn genezen. Een ontroerend verhaal ware het niet dat Constantijn zich pas op zijn sterfbed liet dopen toen Silvester hem allang was voor gegaan naar het eeuwige vaderhuis. Wel staat het vast dat Silvester de moeder van Constantijn heeft gedoopt, de heilige Helena.

Silvester krijgt in zijn pontificaat de hulp van Constantijn om de meest imposante kerken van de geschiedenis te bouwen zoals de Sint-Pieter, de Sint-Paulus-buiten-de-muren en de Sint-Jan-van-Lateranen.

Wanneer het Arianisme, dat de godheid van Christus in twijfel trekt, een steeds grotere bedreiging voor de Kerk vormt, roept Silvester - of was het Constantijn? - in 325 het Concilie van Nicea bijeen. Zelf zal hij hier niet aanwezig zijn, maar wordt vertegenwoordigd door enige getrouwen. Het concilie veroordeelt de leer van Arius en in de geloofsbelijdenis wordt het geloof in Jezus als Zoon van God vastgelegd. God uit God, licht uit licht, ware God uit ware God… Paus Silvester overlijdt na een pontificaat van 21 jaar op 31 december 354.

Ter afsluiting van dit kalenderjaar de legende van 'Silvesterabend'. Paus Silvester, niet voor een kleintje vervaard, neemt in 317 een draak gevangen. De voorspelling wil dat het beest op 1 januari van het jaar 1000 zal ontsnappen en alles en iedereen op zijn weg verslinden.

Wanneer in het jaar 999 Gregorius V overlijdt en de nieuwe paus als naam Silvester II kiest, bonst menig angstig hart. 1 januari 1000 verloopt tot ieders vreugde draakloos, maar 31 december zal de geschiedenis ingaan als Silvesteravond.

(dagelijksevangelie.org)

Een franciscaans kerstverhaal

In Greccio woonde een zekere Johannes, een man van goede naam en faam. Franciscus had een bijzondere genegenheid voor hem. Ongeveer twee weken voor kerst liet Franciscus hem bij zich komen en zei: "Als je wilt dat we dit jaar in Greccio Kerstmis vieren, tref dan vlug voorbereidingen en doe precies wat ik je vraag. Ik wil de herinnering oproepen aan het kind dat in Bethlehem geboren is, en zo goed mogelijk met eigen ogen de behoeftige omstandigheden zien waaronder het toen te lijden had. Ik wil zien hoe het daar in een kribbe op stro lag tussen een os en een ezel."

Johannes trof alle voorbereidingen die Franciscus hem had opgedragen. De dag kwam naderbij. Uit tal van plaatsen waren broeders uitgenodigd. De mensen uit de streek zorgden voor fakkels en kaarsen om licht te brengen in de nacht waarin het licht der wereld geboren was. Ten slotte kwam ook Franciscus. Hij zag met vreugde dat voor alles gezorgd was. Men was een kribbe aan het maken en deed er stro in. Os en ezel werden erbij gezet. Hier eerde men de eenvoud. Greccio was een nieuw Bethlehem.

De nacht was helder als de dag, een verrukking voor mens en dier. De mannen en de vrouwen kwamen opgetogen van vreugde bij het zien van de ongehoord nieuwe manier waarop dit geheim werd gevierd. Het bos weergalmde van de stemmen en de rotsen kaatsten het geluid terug. De nacht was van juichen en jubelen vervuld. Franciscus stond voor de kribbe, zuchtend van medelijden, maar ook doorgloeid van wonderlijke blijheid. 

Bron: Gerard Pieter Freeman, 2017. Umbrië, in de voetsporen van Franciscus. Valkhof Pers. p144-145.

Kerken open op 2e Kerstdag....

Op maandag 26 december 2022 openen  5 kerken 

hun deuren zodat u de kerststallen kunt komen bekijken.

                             Iedere kerk zorgt op zijn eigen wijze voor

                                                een fijne sfeer.

De kerken die meedoen zijn:

Heilige Fam. Kerk  HHW ’t Kruis, Jan glijnisweg 30

Heilig Hartkerk  HHW de Noord, Middenweg 541

Wulframkerk  ‘t Waarland, Kerkstraat 55

Kloosterkerk  Nieuwe Niedorp, Paadje 24

Sint Martinuskerk  ’t Veld, Rijderstraat 107

De kerken zijn open van 13:30 uur tot 16:00 uur

En sommige kerken zijn langer open

Kerstmis nadert ....

Buiten vriest het en af en toe een sneeuwvlok. Echt dagen voor Kerstmis. De stal staat en de boom is versiert. We maken ons op voor Kerstmis. Eindelijk mogen we weer in alle kerken vieren op 24 december en op 25 december in de vroege ochtend om 5.00 uur in Heerhugowaard de Noord. Maar Kerstmis is meer dan de stal en boom en naar de kerk gaan. 

Kerstmis is opnieuw het licht willen zien in een wereld, daar waar heel veel duisternis is. In de advent hebben naar het licht toe geleefd. Licht dat juist met  Kerstmis naar ons toe komt. Het komt ons toe dat wij weer licht zien, licht van de kleine vrede thuis en in families. Mag er ook licht van de grote vrede in de wereld. Vrede tussen de volkeren en groeperingen. Laat het kleine vlammetje van vrede dat in ons brandt groter worden door er gewoon te zijn voor de mensen om ons heen. Denk dan ook hen die alleen gaand zijn. Er kan altijd wel iemand aan uw tafel schuiven met Kerstmis. Oog en oor maar vooral hart hebben voor elkaar zal een grotere vlam geven. 

Samen op weg naar Kerstmis betekent dat we ons mogen open voor de ander.

Dat wensen wij als pastores team u allen toe.

Gerard Remmers OFM cap en Toon Jorink, diaken.

Zaterdag 10 december, Rozenhoedje bidden in de Advent......

Buiten is het grijs en donker, het is wintertijd. Een beetje vreemd, het WK voetbal is aan de gang en Oranje doet het zo slecht nog niet. Vele kilometers verderop is de oorlog in de Oekraïne nog steeds gaande. Dit voelen we in onze ziel en ook in onze portemonnee. Er heerst veel polarisatie in de samenleving en we zien veel pessimisme en frustratie in de maatschappij. Ja we kunnen wel spreken van de donkere dagen voor kerstmis.

Eind november, ruim twee weken geleden alweer, kwam er op die zondag een lichtje tevoorschijn. Discreet en kwetsbaar, maar wel onvergankelijk. Het is de tijd van de Advent, wat letterlijk ‘komst’ betekent. 

Advent is een tijd van wachten en verwachten. Advent is ook bij uitstek de tijd om stil te staan bij Maria. Maria als sterke kracht, als bron van wijsheid, van niet oordelen. We willen ons bezinnen en ons laten raken door Maria en zien wat ze kan betekenen in ons leven van alle dag.

Zaterdag 10 december staan we hier even bij stil. We bidden samen het Rozenhoedje voor o.a. bemoediging en verbondenheid in deze zorgelijke tijd.

We komen samen in de sacristie, 09:45 uur is de kerk open en 10:00 uur begint de viering.

Weet u van harte welkom, we hopen dat u, dat jij ook komt. Na afloop is er weer een heerlijk kopje koffie en thee. Samen koffie of thee drinken is een waardevolle afsluiting van ons Maria uurtje.

Wij ontmoeten u graag op zaterdag 10 december in onze Kloosterkerk!

Met een hartelijke groet,

Annemiek Wijnker Hoedjes en Hans van Eck.

Advent: Tijd van verwachten...

Toen in de vroege middeleeuwen een datum voor het Kerstfeest werd gekozen hebben ze er in Rome heel bewust voor gekozen om het Kerstfeest bijna te laten samenvallen met het Germaanse midwinterfeest, het zg. joelfeest. Dit was een feest waarbij werd gevierd dat de kortste dag weer voorbij was en dat het langzaam lichter zou worden. Op deze manier hoopte men de Germanen gemakkelijker te winnen voor het licht van Kerstmis, het licht van Christus. Het werkte en de Germanen werden langzamerhand Christen. En nu zitten we in de voorbereiding op Kerstmis, de Advent. Elke dag is het wat korter licht. Het is voor veel mensen een sombere tijd. Die somberheid proberen we dan te verdrijven we dan met binnen en buiten zoveel mogelijk lichtjes aan te brengen. Ook in de liturgie is het de laatste weken wat somber geweest. Vaak lezingen over het einde der tijden en veel kommer en kwel. Maar nu is er weer een nieuw kerkelijk jaar begonnen en zitten we in de advent. En juist in de periode dat het buiten steeds donkerder en somberder wordt biedt de liturgie hoop. Eens zal de duisternis voorbij zijn, het Licht zal komen. En natuurlijk de Advent is een periode van inkeer. De liturgische kleur is dan ook het wat sombere paars. Maar toch… iedere week wordt er een kaars meer ontstoken omdat het Licht onstuitbaar eraan komt. We zijn ons weer aan het voorbereiden op het Kerstfeest waarbij we vieren dat het Licht het altijd zal winnen van de duisternis. Ik vind dit altijd een heel bemoedigende periode in het jaar. Want we mogen dit natuurlijk doortrekken naar ons eigen leven. Ook dan is het soms duister en denken we dat het nooit meer licht zal worden. Maar ook dan is er altijd hoop. Zelfs als alle hoop verloren lijkt en we aan het einde van ons leven staan is er voor ons Christenen altijd nog de hoop op en het geloof in het eeuwig leven bij God. Misschien is dat wel de reden dat deze voorbereidingstijd op het Kerstfeest mij zo aanspreekt. Het is een tijd van verwachten maar vooral een tijd van hoop. Het Licht is altijd sterker dan de duisternis en het Leven is altijd sterker dan de dood. Ik wens ons allemaal een goede Adventstijd toe.

Gerard Remmers, kapucijn

Christus Koning en Sint Caecillia...

Deze twee dagen zijn in onze kerk onlosmakelijk met elkaar verbonden, hoewel Sint Caecilia wordt gevierd op 22 november en Christus Koning is de zondag voor de eerste zondag van de advent. Caecilia moest trouwen met een edelman, maar tijdens de bruiloft bad zij tot God dat zij dit huwelijk niet wilde, zij wilde zich wijden tot God. Samen met haar man heeft zij dit gedaan en stierf samen met hem een marteldood door de christenvervolging van die tijd. Zij is de beschermheilige van musici en zangers. Vandaar dat vele kerkkoren haar naam dragen. Zo ook de koren in Heerhugowaard de Noord, Nieuwe Niedorp, ’t Veld en Waarland. Nu het twee koren zijn geworden dragen zij nog steeds haar naam. 

Twee weken geleden op 6 november heeft het Sint Caecilia koor van Nieuwe Niedorp/’t Veld haar 5 jarig bestaan gevierd. Jaren daarvoor werd het steeds moeilijker de koren op gewenst peil te houden door het ontbreken van dirigenten, organisten en zangers en zangeressen. In het proces dat daarop op volgde met afzeggen maar ook met weer gaan zingen ontstond het koor zoals het nu is. Als de aantal jaren van lidmaatschap bij elkaar worden opgeteld kom je al gauw op een meerdere eeuwen. Het gaat van een lidmaatschap van 2 weken tot een lidmaatschap van 50 jaar en meer. 

Het koor repeteert elke week afwisselend in Nieuwe Niedorp en ’t Veld op maandag morgen en twee maal per maand luisteren zij de vieringen op. De ene keer in ’t Veld en de andere keer in Nieuwe Niedorp.  Dit zijn de reguliere vieringen. Zij verlenen ook hun medewerking aan uitvaarten en de feestdagen. Mag dit koor nog jaren blijven bestaan en dat er nieuwe leden komen en zo de hoge kwaliteit die er is op peil te houden.

Christus Koning, de laatste zondag van het kerkelijk jaar, een feestdag dat nog niet zolang bestaat in onze kerk, pas vanaf 1925. Het is een verwijzing naar de ondervraging van Pontius Pilatus. Pilatus vraagt aan Jezus of Hij koning is. Jezus antwoordt dat Hij Koning is maar niet van deze wereld. De misdager die samen met Hem gekruisigd is vraagt aan Jezus om aan hem te denken als Jezus in zijn Koninkrijk is gekomen. Christus Koning: de gezalfde Koning van de Joden, zoals het op het bord stond boven Hem aan het kruis.

Zo mogen wij weer op weggaan, weer opnieuw verwachten wij het Kind dat gaat komen om licht te brengen in deze wereld. Hoewel het leven van Jezus eindigde met zijn kruisdood, stond Hij weer op. Het einde, de dood, heeft geen kracht maar het leven. Het leven, het licht, mogen wij weer verwachten om weer op weg te gaan in ons leven.

Namens het pastorale team: Toon Jorink, diaken