Zij die het leven van het kind willen...

Een engel verscheen in de droom van Jozef en waarschuwde hem dat Herodus het kind Jezus zocht om Hem van het leven te beroven: "Sta op zei hij tegen hem, neem het kind en zijn moeder en vlucht naar Egypte". Jezus die nog maar net was geboren, wordt dus vervolgd om gedood te worden... Jozef gehoorzaamt de stem van de engel zonder aarzelen; hij waarschuwt zijn heilige bruid. Hij neemt enkele spullen mee die hij kon dragen, om zijn beroep in Egypte uit te kunnen oefenen en om zijn familie te kunnen onderhouden. Maria van haar kant verzamelt in een klein pakketje de noodzakelijke doeken voor haar kind; daarna, toen ze bij de wieg kwam waar Hij lag, viel ze op de knieën en kuste de voetjes van haar lieve zoontje, en in tranen uit tederheid, zei ze tegen Hem: "Och mijn zoon en mijn God, Jij bent op de wereld gekomen om de mensen te redden; nauwelijks ben Je nog maar geboren of de mensen zoeken Je al om Je te doden!" Toen nam ze Hem in haar armen en al huilend sloot het echtpaar de deur en ging in de nacht op weg...

Mijn lieve Jezus, U bent koning van de hemel en ik zie U nu als kind en dwalen als een vluchteling. Wie zoekt U? Zeg het mij. Ik ben bewogen door medeleven bij het zien van uw armoede en uw nederigheid; maar wat me nog dieper aangrijpt is de duistere ondankbaarheid waarmee ik U behandeld zie worden door hen, die U komt redden. U huilt en ik huil ook omdat ik een van hen was die U hebben geminacht en vervolgd; maar weet dat ik nu uw genade prefereer boven alle koninkrijken van de wereld.

H. Alfonsus Maria van Liguori, meditatie voor de Octaaf van Epifanie, nr. 3

Hoor de engelen zingen!

“Hoor, de englen zingen d’eer

van de nieuw geboren Heer. …”

Zingen hoort bij Kerstmis. Vertedering, verwondering en blijdschap klinkt door in de kerstliederen die ook wij weer volop zullen zingen. Bij de geboorte van Jezus zongen de engelen: “Eer aan God in den hoge en vrede op aarde aan de mensen”. Ze loofden God, omdat het kind in de kribbe niet zomaar een kind was (voor zover je dat van kinderen kunt zeggen), maar Gods Zoon.

“… Vreed’op aarde, ’t is vervuld:

God verzoent der mensen schuld.”

Zo gaat de tekst van het kerstlied verder. ‘Verzoening’ is misschien niet onze eerste gedachte bij Kerstmis. Toch wijst de dichter van het lied hiermee op het levensdoel van Jezus: de verzoening tussen God en mensen. Een verzoening die Jezus zelf belichaamt: helemaal Gods Zoon en ook helemaal mens, God-met-ons.

In het kerstkind laat God zien dat Hij ons aanneemt zoals we zijn, met al onze tekorten. We mogen er zijn. Jezus laat het in zijn leven zien: Hij verkondigt een boodschap van vergeving voor ieder die zich tot God wil bekeren. Zo opent Hij een bron van “vrede op aarde aan de mensen van Gods welbehagen”. Een nieuw begin voor wie weer met God verder wil. Kortom: met Kerstmis vieren we niet alleen Jezus’ geboorte, maar het nieuwe leven dat Hij aan ons allemaal heeft gebracht. Door Hem worden we herboren tot kinderen van God. Als dat geen reden tot zingen is! Geen wonder dat het bovengenoemde kerstlied afsluit met:

“… dat wij ongerept en rein

nieuw geboren zouden zijn.”

Mede namens de diakens, Toon Jorink en Hans Bruin, wens ik u een zalig Kerstmis toe!

Pastoor Tilma

Adventtijd 2019

We staan in een traditie van mensen die uitzien naar het nieuwe licht.

We zijn hier samen gekomen
om een stukje weg af te leggen naar Kerstmis toe.
Het is een droom met menen te wonen
waar iedereen het goed heeft met elkaar
en zo samen aan een warm huis te bouwen.
Daaraan willen we werken in deze adventsperiode.
Daarvoor steken we een adventskaars aan.

Advent is de oefentijd
om deuren in ons leven te openen
om grendels weg te schuiven,
om ongeziene mensen de kans te geven binnen te komen.
Je laten raken door de klank van hun stilzwijgen
en je het aantrekken.

Advent is uitgelezen tijd om te leren zien

hoe het Kerstkind in deze wereld mens wordt,

zichtbaar en voelbaar als 'Ik ben er voor u'.

En daarom ook de uitgelezen tijd te zoeken

hoe wij kunnen samenwerken.

Daarom zijn wij hier bijeen

en wij hopen dat het ons hart mag openen

voor de tekenen van de komst het Kerstkind in

onze wereld

en in ons leven.

Durven wij nog te dromen?
Te dromen over een nieuwe en betere wereld?
Durven wij mensen van HOOP te zijn??

Annemiek Wijnker Hoedjes

Op weg naar Kerstmis

Abdij van Egmond nodigt uit in   Benedictus hof. 

14 december 2019 14:00–16:00 uur lezing

Op weg naar Kerstmis

Abdij van Egmond

Pastoraal werkster Annemiek Wijnker-Hoedjes en pater Kees Maas svd verzorgen ‘Op weg naar Kerstmis’ een bezinningsmiddag. Vier weken voor Kerstmis begint de Advent, de voorbereiding op Kerstmis. Advent betekent letterlijk ‘dat wat komt’ en is de tijd van verwachting, naar kijken wat komen gaat. Advent is durven dromen. Vandaag proberen we op het spoor te komen van onze eigen droom. Waar verlang ik naar? Waar verlangt de mensheid naar in deze onstuimige tijd? Wat hebben wij nodig?

‘Wie verwacht zal groeien. Wie verwacht zal licht zien.
Op een plaats zonder deur zonder drempel, glanst het licht van de toekomst.’ (Marinus van den Berg) 

Benedictushof Vennewatersweg 27, 1935 AR Egmond-Binnen.

Toegang: € 12.50 Aanmelden: www.abdijvanegmond.nl/bezinningsaanbod

Spoor 1a

We zitten met vier man aan de keukentafel te klaverjassen. Het gesprek gaat over Trump, voetbal en Franse wijn. Dan vraagt iemand mij: "Hoeveel kleinkinderen heb jij intussen?" Ik zeg: "Kinderen heb je niet, je krijgt ze. Ze zijn geen eigendom. Je geeft ze onvoorwaardelijke liefde, maar je mag ze niet zomaar jouw mening opdringen."
"Het is toch onze verantwoordelijkheid om ze onze normen en waarden mee te geven?", vraagt een ander.
De derde zegt: "Zeker, maar ze gaan hun eigen weg. Maar als ze verdwalen, ben ik de eerste die ze bellen."
"Ik zie het vaderschap als rentmeesterschap ", zegt de laatste. "Als je goed voor de wijnrank zorgt, draagt ze mooie druiven. Een kwestie van vertrouwen."
Ik schenk de glazen weer vol: "Op de kinderen!"

Kijk eens naar de de bloemen die

groeien in het veld. Ze werken

niet en maken geen kleren.

Toch zijn ze prachtig. Zelfs

mooier dan koning Salomo in

 zijn mooiste kleren. God ver-

siert het gras met prachtige

 bloemen. Hij zal zeker voor

jullie (kinderen) zorgen.

Matteüs 6, 28-30

(Uit KN 43)

De mensen van voorbij, Allerzielen

Het is herfst....... Bijna alle bladeren zijn rood en oranje geworden. En langzamerhand vallen ze allemaal van de bomen. Voor het eerst in lange tijd zien we kale bomen. De herfst brengt ons in contact met vergankelijkheid, met het einde van het leven. We denken aan de mensen die we verloren hebben en onze rouw daarover. En meer dan in andere jaargetijden denken we aan mensen die ons zijn voorgegaan, aan onze familie voorouders, hoe hun leven geweest is, en hoe ons leven met de hunne verweven is.
Net als wij had Jezus voorouders. Er zijn mannen en vrouwen die hem zijn voorgegaan, waar hij uit voortkomt. Jezus was de zoon van Jozef, van Maria, van Eli, van Matat en dat zijn nog maar de eersten. Al zijn voorvaders en -moeders hadden eigenschappen, goede en slechte. Ze hadden dromen en geloof, en ze werden gevormd door het leven dat ze leidden. Hun eigenschappen kwaliteiten en geloof gaven ze door, van generatie op generatie. Zo zijn ze verbonden met elkaar en met ons.

De mensen van voorbij

De mensen van voorbij

wij noemen ze hier samen. De mensen van voorbij

wij noemen ze bij namen. Zo vlinderen zij binnen

in woorden en in zinnen en zijn wij even bij elkaar aan ’t einde van het jaar.

De mensen van voorbij

zij blijven met ons leven.

De mensen van voorbij

Ze zijn met ons verweven

In liefde, in verhalen,

Die wij zo graag herhalen,

In bloemengeuren, in een lied Dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij

Zij worden niet vergeten.

De mensen van voorbij

zijn in een ander weten.

Bij God mogen ze wonen,

daar waar geen pijn kan komen. De mensen van voorbij

zijn in het licht, zijn vrij.

(van Hanna Lam)

Stilte ......

De contemplatieven en de asceten van alle eeuwen en religies hebben God gezocht in de stilte en eenzaamheid van de woestijn, het woud en het gebergte. Jezus zelf bracht veertig dagen door in de woestijn en de bergen, waar hij in de stilte van de nacht urenlang in gesprek was met de Vader.

Wij worden, zowel als gemeenschap als persoonlijk eveneens opgeroepen ons op bepaalde momenten terug te trekken in een diepere stilte en alleen-zijn met God. Alleen met hem, niet met je boeken, gedachten en herinneringen, maar volkomen ontdaan van alles, liefdevol in Zijn tegenwoordigheid te vertoeven stil, leeg, verwachtingsvol en zonder emoties. We kunnen God niet vinden in lawaai en geagiteerdheid. De natuur: de bomen, de bloemen en het gras, groeien in stilte. De sterren, de maan en de zon bewegen in stilte. Wat wij zeggen is niet belangrijk, maar wat God tot ons zegt en wat Hij anderen door middel van ons vertelt wel. Hij luistert in stilte naar ons; Hij spreekt in stilte tot onze ziel. In stilte wordt ons het voorrecht geschonken te moeten luisteren naar zijn stem:

Stilte van onze ogen,

Stilte van onze oren,

Stilte van onze mond,

Stilte van onze geest,

... in de stilte van ons hart

spreekt God.

(Uit: Geen groter liefde, Heilige [moeder] Teresa van Calcutta)