Op weg naar Kerstmis

Abdij van Egmond nodigt uit in   Benedictus hof. 

14 december 2019 14:00–16:00 uur lezing

Op weg naar Kerstmis

Abdij van Egmond

Pastoraal werkster Annemiek Wijnker-Hoedjes en pater Kees Maas svd verzorgen ‘Op weg naar Kerstmis’ een bezinningsmiddag. Vier weken voor Kerstmis begint de Advent, de voorbereiding op Kerstmis. Advent betekent letterlijk ‘dat wat komt’ en is de tijd van verwachting, naar kijken wat komen gaat. Advent is durven dromen. Vandaag proberen we op het spoor te komen van onze eigen droom. Waar verlang ik naar? Waar verlangt de mensheid naar in deze onstuimige tijd? Wat hebben wij nodig?

‘Wie verwacht zal groeien. Wie verwacht zal licht zien.
Op een plaats zonder deur zonder drempel, glanst het licht van de toekomst.’ (Marinus van den Berg) 

Benedictushof Vennewatersweg 27, 1935 AR Egmond-Binnen.

Toegang: € 12.50 Aanmelden: www.abdijvanegmond.nl/bezinningsaanbod

Spoor 1a

We zitten met vier man aan de keukentafel te klaverjassen. Het gesprek gaat over Trump, voetbal en Franse wijn. Dan vraagt iemand mij: "Hoeveel kleinkinderen heb jij intussen?" Ik zeg: "Kinderen heb je niet, je krijgt ze. Ze zijn geen eigendom. Je geeft ze onvoorwaardelijke liefde, maar je mag ze niet zomaar jouw mening opdringen."
"Het is toch onze verantwoordelijkheid om ze onze normen en waarden mee te geven?", vraagt een ander.
De derde zegt: "Zeker, maar ze gaan hun eigen weg. Maar als ze verdwalen, ben ik de eerste die ze bellen."
"Ik zie het vaderschap als rentmeesterschap ", zegt de laatste. "Als je goed voor de wijnrank zorgt, draagt ze mooie druiven. Een kwestie van vertrouwen."
Ik schenk de glazen weer vol: "Op de kinderen!"

Kijk eens naar de de bloemen die

groeien in het veld. Ze werken

niet en maken geen kleren.

Toch zijn ze prachtig. Zelfs

mooier dan koning Salomo in

 zijn mooiste kleren. God ver-

siert het gras met prachtige

 bloemen. Hij zal zeker voor

jullie (kinderen) zorgen.

Matteüs 6, 28-30

(Uit KN 43)

De mensen van voorbij, Allerzielen

Het is herfst....... Bijna alle bladeren zijn rood en oranje geworden. En langzamerhand vallen ze allemaal van de bomen. Voor het eerst in lange tijd zien we kale bomen. De herfst brengt ons in contact met vergankelijkheid, met het einde van het leven. We denken aan de mensen die we verloren hebben en onze rouw daarover. En meer dan in andere jaargetijden denken we aan mensen die ons zijn voorgegaan, aan onze familie voorouders, hoe hun leven geweest is, en hoe ons leven met de hunne verweven is.
Net als wij had Jezus voorouders. Er zijn mannen en vrouwen die hem zijn voorgegaan, waar hij uit voortkomt. Jezus was de zoon van Jozef, van Maria, van Eli, van Matat en dat zijn nog maar de eersten. Al zijn voorvaders en -moeders hadden eigenschappen, goede en slechte. Ze hadden dromen en geloof, en ze werden gevormd door het leven dat ze leidden. Hun eigenschappen kwaliteiten en geloof gaven ze door, van generatie op generatie. Zo zijn ze verbonden met elkaar en met ons.

De mensen van voorbij

De mensen van voorbij

wij noemen ze hier samen. De mensen van voorbij

wij noemen ze bij namen. Zo vlinderen zij binnen

in woorden en in zinnen en zijn wij even bij elkaar aan ’t einde van het jaar.

De mensen van voorbij

zij blijven met ons leven.

De mensen van voorbij

Ze zijn met ons verweven

In liefde, in verhalen,

Die wij zo graag herhalen,

In bloemengeuren, in een lied Dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij

Zij worden niet vergeten.

De mensen van voorbij

zijn in een ander weten.

Bij God mogen ze wonen,

daar waar geen pijn kan komen. De mensen van voorbij

zijn in het licht, zijn vrij.

(van Hanna Lam)

Stilte ......

De contemplatieven en de asceten van alle eeuwen en religies hebben God gezocht in de stilte en eenzaamheid van de woestijn, het woud en het gebergte. Jezus zelf bracht veertig dagen door in de woestijn en de bergen, waar hij in de stilte van de nacht urenlang in gesprek was met de Vader.

Wij worden, zowel als gemeenschap als persoonlijk eveneens opgeroepen ons op bepaalde momenten terug te trekken in een diepere stilte en alleen-zijn met God. Alleen met hem, niet met je boeken, gedachten en herinneringen, maar volkomen ontdaan van alles, liefdevol in Zijn tegenwoordigheid te vertoeven stil, leeg, verwachtingsvol en zonder emoties. We kunnen God niet vinden in lawaai en geagiteerdheid. De natuur: de bomen, de bloemen en het gras, groeien in stilte. De sterren, de maan en de zon bewegen in stilte. Wat wij zeggen is niet belangrijk, maar wat God tot ons zegt en wat Hij anderen door middel van ons vertelt wel. Hij luistert in stilte naar ons; Hij spreekt in stilte tot onze ziel. In stilte wordt ons het voorrecht geschonken te moeten luisteren naar zijn stem:

Stilte van onze ogen,

Stilte van onze oren,

Stilte van onze mond,

Stilte van onze geest,

... in de stilte van ons hart

spreekt God.

(Uit: Geen groter liefde, Heilige [moeder] Teresa van Calcutta)

Redemptoris Mater 25 jaar in Nieuwe Niedorp

Het Grootseminarie Remdemptoris Mater viert dit jaar het vijfentwintigjarig jubileum van zijn vestiging in het kloostergebouw te Nieuwe Niedorp. Bij die gelegenheid heeft het seminarie op 26 mei een bijzondere open dag gehouden waarin men de rijke geschiedenis van het klooster mocht ontdekken. In dit artikel wil ik u er graag iets over vertellen, maar vooral over het begin van onze aanwezigheid in het klooster.


Het kloostergebouw bestaat al meer dan 100 jaar en heeft een heel boeiend verhaal. In 1906 kwamen er Franciscanen een klooster bouwen te Nieuwe Niedorp, midden in een gebied waar met de Reformatie de katholieken praktisch geheel waren verdwenen. Wanneer men het klooster en de kerk in ogenschouw neemt, is het onvoorstelbaar dat binnen een jaar tijd de bouw klaar was. Na een bloeiende periode van opbouwwerk in Nieuwe Niedorp zijn de paters en broeders op 25 april 1960 naar Hoorn vertrokken. Dit betekende het begin van een nieuwe periode voor het klooster - de zusters Clarissen kwamen naar Nieuwe Niedorp. Hun voornaamste taak was om het apostolaat van de minderbroeders in Noord-Holland te ondersteunen met gebed en offer. Tijden hun verblijf begon een periode van vervlakking en teruglopen van het kerkelijk leven in Nederland. Ook voor onze zusters Clarissen braken er moeilijke tijden aan. Er kwamen geen nieuwe zusters bij. Uiteindelijk werd het klooster in 1988 verkocht. Het klooster werd tot een multifunctioneel congrescentrum omgebouwd, m.n. De Kloostertuin. Commercieel gezien werd het echter geen succes en in 1993 werd het klooster verkocht. De nieuwe bestemming van het klooster bleek een priesteropleiding te zijn. Het Internationaal Diocesaan Missionair Grootseminarie Redemptoris Mater vestigde zich er, een nieuwe realiteit in de room-katholieke Kerk.
Het seminarie Redemptoris Mater voor het bisdom Haarlem-Amsterdam werd op 6 oktober 1991 gesticht in Porto San Giorgio in Italië. Het internationaal aspect van het seminarie betekent dat er jongeren uit de hele wereld komen. 'Missionair' verwijst naar de beschikbaarheid om naar de hele wereld gestuurd te worden en 'diocesaan' betekent dat jongeren priester gewijd worden voor het bisdom waar ze naartoe zijn gestuurd. De eerste groep studenten samen met de toenmalig rector Michi Costa woonden twee jaar lang in woningen in de Amsterdamse Bijlmer en Almere. Vier studenten woonden bij Pastoor Granneman in Westwoud.
Op 11 februari 1993, feest van de Maagd Maria te Lourdes, werd het kloostergebouw te Nieuwe Niedorp door de heer Derksen gekocht en aangeboden aan de toenmalige bisschop Mgr. Bomers om het seminarie te ontvangen. In september van datzelfde jaar kwamen Michi Costa (rector), José Manuel Tercero (vice rector) en achttien seminaristen (uit verschillende landen) in het klooster wonen. Dit waren nog de jaren van de polarisatie in Nederland en de 'gewone Nederlander' wist niet goed met 'de buitenlanders' om te gaan. Van 1993 tot 1996 kwam een aantal wereldbekende docenten naar Nieuwe Niedorp om de seminaristen les te geven.
In 1997 is de heer Derksen overleden maar zonder een contact achter te laten. Dus moest het seminarie een nieuwe weldoener vinden om het gebouw niet te verliezen. Tot grote opluchting heeft de goddelijke voorzienigheid ervoor gezorgd dat een echtpaar het gebouw kocht en vervolgens aan het seminarie aanbood. In september 1998 is Mgr. Bomers plotseling overleden en Mgr. Punt is toen meteen administrator geworden van het bisdom. Mgr. Punt wilde zonder uitstel de eerste priesters wijden. Er waren toen drie studenten die stage liepen in verschillende parochies. Ze werden op 29 mei 1999 in een stampvolle kathedraal Sint Bavo tot priester gewijd. Vanuit het klooster gaan de nieuwe priesters aan de slag in de parochies. De vraag - 'zullen deze vreemdelingen in staat zijn zich in het Nederlandse pastoraat te kunnen vinden?' is beantwoord door de feiten. Inmiddels zijn er vijfentwintig studenten tot priester gewijd, van wie de meeste werkzaam zijn in het bisdom Haarlem-Amsterdam, terwijl maar een aantal in andere bisdommen in en buiten Nederland.

(uit Willibrord magazine, jaargang 21, nummer 3, auteur seminarist Stefan Doss)

Feest van Maria tenhemelopneming

Donderdag 15 augustus vieren we het feest van Maria tenhemelopneming, de hoogste eer die Maria gegeven kon worden. Voor heel veel gelovigen staat ze ongeveer op dezelfde hoogte als God, en soms lijkt het er wel eens op alsof ze nog belangrijker is dan God, zo lijkt zij gevoelsmatig wel eens beleefd te worden.
Het is in elk geval een feit dat velen hun gebeden gemakkelijker richten tot Moeder Maria dan tot God de Vader die vaak als een strenge rechter wordt afgebeeld. Aan een moeder spreek je gemakkelijker je hart uit, dat geldt ook voor gelovige mensen. Toch mogen we nooit vergeten dat Maria groot werd omdat zij, die dienstmaagd des Heren, bereid was de moeder van Jezus te worden. Dat mogen we niet vergeten!

Wellicht een mooie reden om donderdag, in de Mariakapel van de kloosterkerk, even bij stil te staan. U bent van harte welkom, de deur is open.......

Diaken Toon Jorink ziek

Onlangs kregen wij het bericht dat diaken Toon Jorink ziek is. Wat nu bekend is zal het herstel nog enige tijd vragen. Tot nader bericht gaat het pastoraal team, daar waar nodig, de taken van Toon overnemen.
Wij vragen uw gebed voor een spoedig herstel van Toon.
Toon, hiernaast een bloemetje als opkikker en wij wensen je beterschap toe.